Leef met lef

Ik zat al een tijdje niet zo gelukkig in mijn werk, alleen wilde ik niet toegeven. Werkgeluk is hét onderwerp waarmee ik 5 jaar intensief bezig geweest. Ik vond het meer dan logisch om hiermee door te gaan. Het stemmetje in mijn hoofd zei en zegt af en toe nog steeds tegen mij: ‘Het is zonde om te stoppen. Ga gewoon door.’ Zo dacht ik dus ook, voor een lange periode.

Januari dit jaar heb ik de keuze gemaakt om te stoppen met interimmen en om me volledig te focussen op het ondernemen, toen Marco en ik in Italië op vakantie waren: mijn eigen diensten en producten ontwerpen en verkopen. Een totaal andere manier van werken dan voorheen. Een nieuw avontuur. Dit heb ik nodig om scherp te blijven. Als ik ergens lang blijf hangen, dan verveel ik me, omdat ik doorheb hoe alles werkt. Ik heb uitdagingen nodig.

Afgelopen 1,5 maand kwam ik mezelf keer op keer tegen in het hele ondernemen gebeuren. Ongeduld, woede, frustratie, maar ook de vreugde als de eerste deelnemer zich aanmeldde voor mijn programma, de vrijheid om mijn eigen agenda te bepalen, en het feit dat ik eindelijk geen baas meer heb boven mij. Spijt heb ik zeker niet. Af en toe kan ik genieten van dit proces: iets moois en zinvols opbouwen, samen met mijn liefje.

Ik heb een mooie methode ontworpen voor organisaties die aan de slag willen met werkgeluk. Alles ligt klaar, de online omgeving, alle materiaal, video, opdrachten… het was een grote investering. Toen ik daar druk mee bezig was, vond ik lastig om mijn ideale klant te definiëren. Ik dacht aan HR, aan directeuren van MKB, aan coaches en trainers. Dit heeft mijn hoofd bedacht, zelf voelde ik niets vanbinnen. Geen binding met deze groepen. Het feit ik dat totaal geen reacties van mijn oud HR-collega’s had gekregen, nadat ik ze vroeg of ik een paar vragen mocht stellen voor het onderzoek van mijn bedrijf maakte me alleen wanhopiger.

Rationeel begrijp ik heel goed dat er bij bedrijven veel geld ligt, en dat ze werkgeluk heel goed kunnen gebruiken voor hun branding (kijk hoe goed we bezig zijn). Tegelijkertijd vroeg ik me af of dit de juisten klanten waren voor mij. Nee, mijn gevoel gaf direct het antwoord. Ik wil met mensen werken die oprecht en intrinsiek gemotiveerd zijn, het zijn niet de mensen die werkgeluk als een middel willen inzetten.

Van de lessen in het verleden heb ik geleerd dat als mijn gevoel nee zegt, ik er beter naar kan luisteren. Toen ontstond de wrijving tussen mijn hoofd en buikgevoel die ik probeerde te onderdrukken en niet te voelen.

Toen kwam Corona. Niemand dacht aan werkgeluk. Organisaties waren aan het overleven. Ik gaf webinars, maar niemand kocht mijn programma. Bam! Een enorme klap in mijn gezicht.

Ik wilde niet rouwen (had het gevoel dat er geen tijd voor was) en wilde alleen maar verder. Dat stemmetje in mijn hoofd begon weer te praten: ‘Wat nu? Misschien is het beter om iets te maken voor het werkgeluk voor individuen in plaats van voor organisaties.’

Na een business reading sessie nam ik de beslissing: laten we een kort en bondig programma maken voor medewerkers. Het is een uitdagende en hectische periode, mensen kunnen allemaal wat werkgeluk gebruiken. Medewerkers zijn uiteindelijk de groep die ik wil helpen. Ik dacht: als ik ze kan leren om hun kracht in te zetten in het werk, dan zullen ze niet afhankelijk hoeven te zijn van hun werkgever wat werkgeluk betreft.

Zo gezegd zo gedaan. Binnen een paar dagen was dat gloednieuwe programma klaar: van overleven naar genieten in 6 weken. 2 webinars gegeven, in totaal 13 deelnemers aanwezig, en 1 persoon deed mee. Toen de eerste inschrijving binnenkwam, was ik super super blij en dankbaar. Oprecht. Vanuit mijn hart. Daarna kwam niets meer binnen. Ik merkte ook als ik iets ging schrijven over dit thema, kwam er niets uit. Normaal kan ik binnen no time 2 A4’tjes uit de mouw schudden, toen kostte een alinea mij al 20 min. Wat nog erger was dat mijn hart begon te zeggen: ‘Nee, dit wil ik niet meer.’ Ik schrok er een beetje van. En ik was ook bang: als ik hier klaar mee ben, wat dan? Ik negeerde wat mijn hart probeerde te zeggen en ging gewoon door.

Ik probeerde alles te doen en te bedenken, het ene workshopidee na een ander, websites maken, webinars aanmaken, gewoon bezig te zijn, zodat ik niet hoefde na te denken wat ik wel zou kunnen en willen doen als ik zou stoppen met werkgeluk.

Wat wel grappig was dat ik anders ging doen dan wat ik dacht dat ik zou moeten doen. Ik ging dingen opschrijven wat ik meemaakte als beginnende ondernemer, de social media berichtjes weken steeds meer af van werkgeluk, de boeken die ik lees ook. Onbewust was ik mezelf aan het distantiëren van het thema werkgeluk.

Door deze dingen te doen vermeed ik de keuze definitief te maken. Het was veilig spelen. Diep vanbinnen wist ik natuurlijk dat het zo niet werkte. Het moest anders. Ik kon niet goed slapen, dacht 24/7 aan het werk, had helemaal geen plezier meer in mijn werk, kon niet meer oprecht lachen, kon me niet ontspannen. We waren een midweek weg naar de Veluwe, en ik kon niet eens één dag niet aan mijn werk denken, met de gedachte: ik heb eigenlijk al geen zin meer in dit thema, maar ik zie ook geen uitweg, dus toch maar volhouden, met enorme tegenzin. Totdat ik me op de tweede avond jankend op de bank afvroeg: ‘Wat moet ik doen? Ik wil dit niet meer.’ Dit zei ik letterlijk tegen mezelf en ook tegen Marco. Ik gaf eindelijk toe dat ik klaar was met werkgeluk.

Toen de tranen eenmaal uitkwamen, wist ik dat ik een keuze moest maken. Het zou niet makkelijk zijn. Het zou weer een keerpunt in mijn leven kunnen zijn. Dit heb ik eerder ook meegemaakt, maar het betekent niet dat deze keer makkelijker zou worden. De struggel was groter dan de angst voor de onzekerheid. Als het zo doorging, zou ik helemaal gek worden. Het was bij mij elke keer zo, de pijn moet zo groot en voelbaar zijn, pas dan durf ik de stappen te zetten. Er is een soort urgentie. Het moet! Nu!

Net als vroeger had ik in eerste instantie helemaal geen idee wat ik wel zou doen als ik stopte met werkgeluk, maar uit ervaring wist ik ook dat het goed zou komen. Zodra ik de rust kreeg, ging mijn creativiteit weer aan. Maar eerst rust, rouwen, de pijn toelaten. Dit is wat ik de afgelopen week heb gedaan.

Naar mijn spirituele coach geweest, wat houvast en richting gekregen; met mijn life coach gesproken, terug naar mijn geschiedenis en stappen gekeken en mijn kracht weer naar boven gehaald; veel geschreven; naar binnen keren om antwoorden te vinden: wat maakt mij een goede coach? Wat heb ik allemaal doorleefd?

Normaal had ik een volle agenda, afgelopen week zag hij er zo leeg uit dat ik even moest wennen. Elke dag gaf ik alleen één hoofdtaak aan mezelf, als dat af was, gebruikte ik de rest van de dag te reflecteren, te lezen, te schrijven en te rusten.

Voor een bezige bij was dit echt raar. Rust was een van de adviezen van mijn spirituele coach. Het was ook een van de grootste uitdagingen voor mij. Ook al ben ik mijn eigen baas, maar ik moest van mezelf elke dag op tijd opstaan, ook als ik soms echt moe was. Ik forceerde mijn lichaam te functioneren, terwijl zij dit allemaal bijna niet meer aankon. Afgelopen maandag lag ik in bed tot 8:30. Ik moest toegeven dat ik echt veel beter uitgerust was. Tegelijkertijd merkte ik ook dat dat stemmetje keer op keer tegen me zei: je moet opstaan, je moet werken, ga het bed uit. Ik hoorde het, maar volgde het niet. Waarom? Omdat ik mijn eigen baas ben. Ik bepaal.

In het verleden deed ik onbewust veel dingen om aan de verwachtingen van mijn ouders, van al mijn familieleden, van de ander, van de maatschappij, van de Chinese cultuur en van de buitenwereld te voldoen. Vaak leidde ik mijn eigen leven niet. Ik vroeg me niet af wat ik echt wilde. Ik overlegde graag met mijn ouders en volgde graag hun advies. Het was veilig, maar was dat echt wat ik wilde. Soms wel, en soms ook niet.

Nu probeer ik mijn eigen leven te leiden. Elke keer als ik iets ga doen, sta ik stil of dit is wat ik echt wil. Ik denk na, ik voel, eerlijk zijn naar mezelf. Ik ben er nog niet perfect in, maar het lukt me wel. Stapje voor stapje. Toen ik dit vertelde aan mijn spirituele coach, zei ze: ‘Zal ik je een geheim verklappen wat dit is?’ Ik was heel erg benieuwd en wachtte op haar geheim. Ze zei: ‘volwassen worden.’

Aha, dat is waar. Jarenlang was ik dat bange, kleine meisje van mijn ouders (nu ik dit schrijf, merk ik dat ik geraakt ben). 13 jaar geleden kwam ik in mijn eentje naar Nederland, met een grote, rode koffer, een roze laptop en een gele rugzak. Jarenlang was ik aan het overleven. Ik probeerde een deel te worden van deze maatschappij. Ik deed mijn uiterste best om hier te mogen blijven. Ik durfde mezelf niet helemaal te laten zien. Ik begon ook te geloven: doe normaal, dan ben je al gek genoeg, terwijl ik helemaal niet zo was.

In deze jaren hebben mijn ouders veel mentale en ook financiële ondersteuning aan me gegeven. Ik had ze nodig om te kunnen staan, om stappen te kunnen zetten, om te kunnen overleven. Al deze behoeften nam ik onbewust mee naar het hier en nu, terwijl ik niet meer dat bange meisje ben, en het overleven ook niet meer nodig is. Patronen zijn hardnekkig. Ik ben zo gewend dat ik daar bijna blind voor word.

Om volwassen te worden, om patronen te doorbreken en om mijn eigen leven te leiden is er lef voor nodig. Dat heb ik, dankzij al die jaren, het leven in dit vreemd land dat inmiddels al een tweede thuis voor mij is geworden. Alles heeft 2 kanten. Al dat overleven heeft me ook heel ver gebracht. Daar ben ik dankbaar voor.

Nu is het tijd om met lef mijn eigen leven te leiden. Dat betekent voor mij om te stoppen met werkgeluk, en te beginnen met het onderwerp dat mijn hart raakt: vrouwen helpen die naar een ideaal leven verlangen, maar nog niet (goed) weten wat er nodig is om het ideale leven te kunnen bereiken. Ze worstelen ermee, ze voelen zich hier alleen in, en dat doet pijn. Ik weet precies hoe ze zich voelen, omdat ik daar ook ben geweest.

Heb ik nu een ideaal leven? Weet ik niet. Maar wat ik wel weet is dat ik op de goede weg ben. De rest zie ik dan wel.

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Download de gratis videoserie

De 9 geheimen die succesvolle HR professionals weten waardoor de voorkomen dat medewerkers niet betrokken zijn bij initiatieven voor werkgeluk

WP Feedback

Dive straight into the feedback!
Login below and you can start commenting using your own user instantly