Je bent niet alleen in de eenzaamheid

Afgelopen maandagavond heb ik het eerste deel van mijn mini-documentaire online gepost. De dag daarna, daarna, daarna en tot nu toe heb ik talloze veel mooie reacties gekregen. Het geldt ook voor deel 2. Ik voel me gezien, gehoord en begrepen. Ik voel sterke verbindingen met mensen die een berichtje of een reactie hebben achtergelaten, ook al ken ik ze niet allemaal. Ik ben ook enigszins verbaasd. Uiteindelijk is dat ook alleen maar een stukje verhaal van mij, een stukje leven waar ik al klaar voor ben om met iedereen te delen. Ik voel nog steeds zo veel dopamine in mijn lichaam, dat ik eindeloos geluk ervaar.

Deze korte documentaire is zo persoonlijk, waarom heb ik hem online gepost en met iedereen heb gedeeld? In eerste instantie denk ik: ik vind het zo mooi. Het zou zonde zijn als er maar alleen een aantal mensen dit kunnen zien. Dus besloot ik het online te zetten. Zo simpel was het. Het is wie ik ben en het voelt heerlijk dat ik de echte Sofie/Yuan kan laten zien en dat ik mezelf kan zijn. Het is inderdaad kwetsbaar, maar daar heb ik meestal geen moeite mee als het echt vanuit mijn hart komt. Dan houd ik me al niet meer bezig met potentiële kritiek van de buitenwereld waar ik niet blij van zou kunnen worden. Dus het filmpje uploaden, een tekstje erbij schrijven, klaar!

Zo veel reacties had ik zeker niet verwacht, omdat ik er helemaal niet mee bezig was. Dat bedoelde ik. Als je iets wil doen wat helemaal vanuit je hart komt, dan speelt de buitenwereld op dat moment een veel minder belangrijke rol. Ik kan het gevoel moeilijk beschrijven. Je zou een keer moeten meemaken, en dan zou je meteen begrijpen waar ik het over heb. Ik had het niet verwacht, maar het betekent niet dat ik er niet blij van zou worden. Sommige reacties lees ik met een grote glimlach, en sommige met tranen in mijn ogen. Onderwerpen zoals liefde van de ouders, afscheid nemen, eenzaamheid zijn gevoelige dingen voor mij. Als ik erover praat, word ik al snel emotioneel.

Een van de meeste voorkomende opmerkingen is dat men in mijn verhaal bepaalde dingen herkent in hun eigen leven. Wat mooi! Deze herkenning brengt ons al dichterbij en daardoor is de verbinding ontstaan. Als ik naar mijn eigen ervaring kijk, is herkenning de eerste stap voor het verminderen van de eenzaamheid en het vergroten van het gevoel dat je je begrepen voelt. Wie wil niet gevoel niet?!

Ik woon in Nederland 12 jaar, en er zijn zo veel momenten geweest wanneer ik me eenzaam voel. Aan de ene kant, ik woon 10,000 km verreweg van mijn ouders en heb heimwee. Aan de andere kant, door het contact met twee totaal verschillende culturen heb ik het gevoel dat ik bepaalde dingen niet met iedereen kan delen. Sommige dingen moet je eerst meemaken, en daarna kun je je voorstellen hoe het is. In zulke situaties voel ik me extreem eenzaam. Toen ik samen met mijn ex was, was er een zinnetje dat ik vaak herhaalde: ik ben alleen hier, in dit verre land. Ik voel me eenzaam. Toen we uit elkaar gingen, zei hij een keer tegen mijn moeder: Sofie zei altijd dat zij alleen hier is, maar zij is niet alleen. Ik wist toen niet zo goed wat hij ermee bedoelde, maar vandaag de dag, eigenlijk pas drie weken geleden had ik het opeens door.

Toen kwam ik iemand tegen. We hebben vergelijkbare ervaring, we zitten in twee culturen, we voelen ons soms eenzaam, omdat we ons niet begrepen voelen. Ik ben opgegroeid in een harmonieus en gelukkig gezin, helemaal tegenovergesteld van mijn schoonfamilie. Mijn schoonmoeder mag me niet en heeft tot vandaag de dag mij nooit geaccepteerd als schoondochter. Toen ik de eerste keer bij haar thuis was (mijn schoonouders zijn gescheiden), had ik chocola meegenomen. Mijn ouders vertellen me altijd dat ik, vooral de eerste keer, niet met lege handen naar iemand ga. Dus kocht ik van tevoren een doosje bonbons met een kaartje erbij. Toen ik het doosje aan mijn schoonmoeder gaf, keek ze ernaar en zei: hmmm, lekker, maar niet gezond. Daarna gingen we op de bank zitten, en zij heeft geen woord meer tegen mij gezegd. Door allerlei drama in de familie hebben we nu helemaal geen contact meer met elkaar. Ik heb geprobeerd en wilde daarna voor een lange periode nog steeds proberen, en uiteindelijk heb ik besloten om de energie te besparen en ergens anders in te steken.

Mijn ouders wonen 10,000 km verreweg vandaan. Ik heb echter een warme schoonfamilie gewild. Als ik een woord mag benoemen dat het allerbelangrijkst is voor mij, dan is het familie. Helaas… Ik voel me buitengesloten, voel me eenzaam, en voel me niet begrepen. Ik snap niet waarom zij zich zo gedraagt. De onwetendheid en niet kunnen begrijpen versterken de eenzaamheid vanbinnen continu. Tegenwoordig heb ik het een soort losgelaten, maar het betekent niet dat het geen pijn doet.

Totdat ik dus die ene persoon tegenkwam. Toen vertelde hij over zijn ervaring. In het gesprek heb ik meteen het gevoel: ah, na zo veel jaren kom ik eindelijk iemand tegen die me begrijpt en die dezelfde ervaring deelt! ’s Avonds vertelde ik het aan mijn man en ik werd er heel gelukkig van. Het voelt helend. Ik voel me meteen minder alleen in al mijn eenzaamheid.

Gisteren was ik TED Talk aan het bekijken en kwam de talk van Jonny Sun (toevallig hebben we dezelfde achternaam, ha) tegen: You are not alone in your loneliness. Het was zo herkenbaar wat hij vertelde. We hebben dezelfde ‘hobby’: stukjes posten op social media. Hij zei: door zijn eigen ervaring/verhaal online te delen kunnen anderen bepaalde aspecten erin herkennen. Iedereen heeft eigen levensverhaal en de herkenningen zullen anders zijn, maar het maakt niets uit. Wat wel uitmaakt is dat de ander door jouw verhaal opeens doorheeft: ik ben niet de enig die bepaalde dingen meemaakt. Ik ben niet alleen. Soms is deze gedachte al genoeg. Op dit inzicht kun je altijd terugvallen, als je het moeilijk hebt.

Met het delen van mijn verhaal hoop ik ook dat mensen bepaalde dingen kunnen herkennen en dat ze zich daardoor minder alleen voelen. We maken eenmaal veel dingen mee. Het is het leven. De dingen gebeuren in verschillende tijden, op verschillende locaties, met verschillende mensen, maar sommige dingen hebben dezelfde kern. Door deze kern te delen kunnen we ons minder alleen voelen in onze eenzaamheid.

Ik voel al minder alleen in mijn eenzaamheid. En jij?

I.V.M. privacy zal ik de naam van de persoon niet benoemen. Ik weet ook niet of hij dit artikel zal lezen, maar ik wil hem wel bedanken voor het delen van zijn ervaring. Dankzij zijn openheid voel ik me begrepen en verbonden! 🙂

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Download de gratis videoserie

De 9 geheimen die succesvolle HR professionals weten waardoor de voorkomen dat medewerkers niet betrokken zijn bij initiatieven voor werkgeluk

WP Feedback

Dive straight into the feedback!
Login below and you can start commenting using your own user instantly