Hoe kun je je (emotionele) grens bewaken en aangeven?

Ik werd en word nog steeds af en toe makkelijk geraakt door een opmerking van een ander. Vroeger was het nog veel erger. Ik werd dan boos, verdrietig of teleurgesteld, en tegenwoordig weet ik steeds beter hoe ik ermee kan omgaan.

Als coach heb ik zulke vragen ook vaak gekregen van mijn cliënten: hoe kan ik op een normale manier (lees als rationele manier) mijn emoties uiten als ik geraakt ben? Ze willen niet de controle over hun humeur verliezen, vooral in een professionele omgeving. Niemand zit te wachten op een huilbui of een explosie. De vraag is hoe kun je in dit soort heftige en/of emotionele situaties rustig blijven, terwijl je de ander laat zien dat je grens bereikt is. Ik deel mijn expertise en ervaring graag met jou.

Woensdag 20 mei 2020. ’s Avonds gingen Marco en ik wandelen. Toen we bij het Uitgeestmeer stonden, zag ik een berichtje van een kennis binnenkomen met wie ik een tijdje niet meer had gesproken. De laatste keer wanneer we met elkaar spraken was tijdens een powergesprek dat zij bij mij had aangevraagd. Ik gaf toentertijd een paar gratis gesprekken weg om te vieren dat ik serieus voor mezelf ging beginnen. Haar vraag ging over haar loopbaan.

We leerden elkaar toevallig kennen in ons werk en hadden meteen een klik. We lijken ook best veel op elkaar qua karakter, en dit maakte de klik alleen maar sterker. Meestal kijk ik de kat uit de boom als ik nieuwe mensen leer kennen of in een nieuwe omgeving ben. Er is een uitzondering en dat is als er meteen een klik is. Dan ben ik een open boek en maak heel makkelijk contact met de ander. In haar geval was het ook zo. Ik dacht dus dat we open naar elkaar waren en dat we elkaar de echte zelf hadden laten zien, tot het powergesprek.

Na zo’n gesprek is het ook de bedoeling dat als ik de gesprekspartner verder zou kunnen helpen, dat we samen een traject bij mij in gaan. Bij haar voelde ik toen helemaal geen pijn, en ook geen behoeften aan een traject. Mijn buikgevoel zei: het blijft allemaal een beetje oppervlakkig. Ik werd er een beetje ongemakkelijk en ook ongeduldig van. Ik had het gevoel dat zij iets probeerde te verbergen, en de echte pijn en haarzelf wilde zij nog niet laten zien.

Op zich is dat prima, omdat het ook best eng is om jezelf bij een ander helemaal bloot te leggen. Soms kan het ook heel confronterend zijn. Echter, van haar had ik iets anders verwacht. Meer kwetsbaarheid, meer openheid. Misschien had ik niets moeten verwachten, want uiteindelijk kennen we elkaar zo goed ook niet. Ik had geen reden om die verwachting te hebben.

Omdat ik helemaal geen pijn en verlang voelde, had ik het gesprek zo gelaten. Ik had geen voorstel gedaan om verder met haar te gaan. Ik had ook een vaag gevoel in mijn buik dat zij toch anders in elkaar zat dan ik dacht. Zij was ergens bang voor. Bang om zichzelf helemaal te laten zien, bang om dat toe te geven. Tegelijkertijd dacht ik ook: misschien is de tijd er nog niet. Zij is nog niet klaar voor de volgende stap. Verder heb ik haar met rust gelaten, totdat zij een berichtje naar me stuurde:

‘Hey Sofie, ik zie net je “verhaal” op insta! Ik sta er niet van te kijken, ik was de persoonlijke touch met je la lang “kwijtgeraakt”. Ik kon je niet meer bijhouden! Het was zenden, zenden, zenden! Ik hoop ooit nog eens weer een “persoonlijk” hoe gaat met Sofie en hoe gaat het met XX te kunnen voeren. Je bent een mooi mens binnenin. Ik hoop dat je eerst rust krijgt en niet die intercity blijft rijden.’

Au! Dat deed pijn! Wat zij wilde zeggen was dat mijn verhaal op Instagram niet echt, niet authentiek was. Dit is een gevoelige snaar van mij. De echtheid en authenticiteit zijn waarden in mijn leven. Als daar wordt aan getwijfeld, dan doet het echt pijn. Ook dat stukje rust nemen. Ik dacht: deze week zie ik als een nieuwe start, voor mijn leven en ook voor mijn bedrijf. Ik heb juist rust genomen om de grote beslissing te nemen: afscheid nemen van werkgeluk.

Als ik heel eerlijk ben, ben ik de klik met haar ook kwijt sinds het gesprek. Het was best verwarrend. Je komt iemand tegen waarvan je denkt: ah, wat fijn! Zo’n klik. Het gebeurt echt niet vaak. Ik koester en waardeer het heel erg. Helaas!

Toen ik het berichtje binnen kreeg, was mijn eerste reactie: wat lees ik nou? Dus heb ik het drie keer gelezen. Daarna liet ik het Marco zien, terwijl mijn hartslag omhoog ging en mijn hele lichaam begon te trillen. Ik was geraakt. Zij was over mijn grens heen gegaan. Mijn emotionele grens.

Authenticiteit is hét ding dat ik superbelangrijk vind. Daarom deel ik mijn verhalen met de ander, met de hoop dat er meer herkenning en begrip ontstaan. Om te laten zien dat ze niet de enige zijn die met bepaalde problemen zitten. Niet iedereen durft deze dingen te delen. Ik wil het. Het geeft me voldoening als mensen opluchting door mijn verhaal krijgen, dat ze daardoor een luchtiger leven kunnen leiden.

Met mijn persoonlijke verhaal wil ik juist mijn authenticiteit laten zien. Nu wordt hieraan getwijfeld. Het voelt alsof een mes in mijn hart is gestoken, en de dader ging het mes ook nog eens draaien, zodat de wonde nog groter werd.

Normaal zou ik ontploffen, heel erg boos worden, de hele avond klagen en de leuke thuissfeer verpesten, afreageren op Marco (arme jongen). Na eventjes hoge hartslag en mijn trillende lichaam ben ik snel tot rust gekomen. Vanbinnen voelde het alsof een rustig meer. Geen wind, geen golfje, niks.

Wat eerst bij mij naar boven kwam was: het lag niet aan mij. Wat zij zei is een soort projectie. Zij vond het waarschijnlijk moeilijk om helemaal zichzelf te zijn en om zichzelf laten zien. En zag dat ik het deed. De onkunde confronteerde en frustreerde haar. Normaal praat zij nooit zo tegen de ander. Zij is haarzelf waarschijnlijk een beetje kwijt. Tegelijkertijd verlangde zij ook naar persoonlijk contact, hoewel zij dit verlang op een andere manier had kunnen uiten. Op een kwetsbare manier. Dan hadden we nog een gesprek kunnen hebben, even bijkletsen.

Toen ik dit allemaal doorhad, was mijn hartslag weer normaal geworden en verdwenen de trillingen in mijn lichaam.

Ik besloot om me niet te bemoeien met haar vraagstuk. Het is haar verantwoordelijkheid en niet die van mij. Ik kies bewust om uit haar innerlijke tuin te stappen in plaats van daar blijven rommelen. Ik heb een heel kort berichtje gestuurd naar haar om dit voor mezelf af te sluiten:

‘Hi XX, meer zeg ik niet. Dit is wat deze woorden met mij deden: 2 emoji’s, een is een gebroken hart en een is een huilend poppetje.’ Ik wilde haar wel laten weten dat haar woorden mij raakten. Dit is wat ik bedoel met grens aangeven. Daarna heb ik haar berichtje gearchiveerd. De mensen en dingen die me niet dienen in mijn leven, daar neem ik (tijdelijk) afscheid van. Dit is leiderschap tonen: jouw leven, jij bepaalt.

De reden dat ik zo snel heb kunnen inzien dat het haar projectie is, is omdat ik langer bezig ben met het thema grens en dat ik in de praktijk veel mensen tegenkom die hiermee zitten. Ik was ook een van de velen. Ooit was ik zo hard geraakt, dat ik vervolgens het contact met mezelf kwijtraakte. Echter, leven is te kort om dit te laten gebeuren.

Stel je voor dat jij dit meemaakt (ik hoop het niet voor je), dat je geraakt bent door de opmerking van een ander. Wat je zou kunnen doen is:

1) Je eigen emoties volledig toelaten: boosheid, verdriet, schrik, teleurstelling, angst, het maakt niet uit wat voor emoties ze zijn. Omarm ze, laat ze helemaal toe. Ook al betekent het dat er veranderingen zullen zijn in je lichaam. Het is oké, het is tijdelijk. Als je deze stap overslaat, dan komen de emoties op een later moment veel harder terug. Uit het onderzoek blijkt: het doorvoelen van een emotie zonder verzet maar 10 seconden tot 2 minuten maximaal duurt. Als je ertegen gaat vechten, dan wordt het een ander verhaal.

2) Ga stilstaan wat de ander eigenlijk wil zeggen. Probeer dingen in te zien achter die woorden, een diepere laag dus. In mijn geval gaat dus om haar verlang naar authenticiteit en naar persoonlijk contact.

3) Ga na met wie die verlangen te maken hebben. Als je doorhebt dat het de verlangen/uitdagingen van de ander zijn, laat het ook bij de ander. Ik zag een paar dagen geleden een post van Bitch Coaching (leuke naam, hehe): ‘gun de ander z’n eigen shit’. Misschien ben je heel empathisch, misschien heb je een sterk verantwoordelijkheidsgevoel, maar je bent niet overal verantwoordelijk voor. Vooral als je de shit voor de ander gaat dragen, ga je de ander niet helpen. Laat dus de shit bij de ander. Het is zijn/haar verantwoordelijkheid, niet die van jou.

4) Doe een ritueel om de gebeurtenis af te sluiten en achter je te laten. Ik stuurde een berichtje terug en archiveerde haar berichten. Kijk wat jij nodig hebt in dit soort situaties. Doe daar iets mee. Anders is de kans groot dat het blijft hangen.

Als dit nieuw voor jou is, zou het even kunnen duren totdat je het helemaal beheerst. Het is helemaal niet erg. Hoe meer je oefent, hoe makkelijker en sneller het gaat. Maar wel doen hé? 😉

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Download de gratis videoserie

De 9 geheimen die succesvolle HR professionals weten waardoor de voorkomen dat medewerkers niet betrokken zijn bij initiatieven voor werkgeluk

WP Feedback

Dive straight into the feedback!
Login below and you can start commenting using your own user instantly