Hoe ik mijn maskers opzette en nu weer afzet

“Papa, je moet de hele nacht wakker blijven hoor.” zei ik. Met mijn zielige blik keek ik naar mijn vader.

“Oh? Mag papa niet slapen?” vroeg mijn vader.

“Nee.” Ik gaf een duck face.

“Waarom niet?”

“Ik ben bang voor wolven. Ze komen in het donker. Je moet ze wegjagen.” zei ik vastberaden.

Toen was ik vier jaar oud. Dit vierjarige meisje liet haar angst zien, zonder enige filter. Mijn ouders geven me onvoorwaardelijke liefde. Ze houden van mij niet omdat ik slim, mooi of braaf ben, ze houden van mij omdat ik ben wie ik ben, hun dochter. Voor hen hoef ik mezelf nooit te bewijzen. Pure liefde was en is het. Ik kan heel goed mezelf zijn als ik bij mijn ouders ben.

Tot mijn wereld ging groeien en andere mensen er deel van uit gingen maken. Door de groei van mijn wereld kwam ik onderweg verschillende maskers tegen en nam ze één voor één mee naar de toekomst.

Als ik nu terugkijk, verbaast het me hoe we als mens hebben geleerd om die maskers te dragen, om aan de eisen van de buitenwereld te voldoen en vooral niet onszelf te zijn. Op deze manier zijn we ver van onszelf, en ons innerlijk geluk, verwijderd. Dit raakt me. Wanneer ben ik het meest gelukkig? Als ik mezelf kan en wil zijn. Daarom deel ik mijn maskerreis en diverse makers met jullie.

Masker 1: jezelf zijn en blijven = niet goed noch handig

Ik was een introvert meisje en hield niet van praten. Op de kleuterschool zat ik vaak in mijn eentje omdat ik zo verlegen was dat ik niet durfde om naar de ander toe te lopen. Aan de andere kant vond ik het prima om in mijn eentje te zijn. De juf dacht dat ik arrogant was. Zij vroeg mijn moeder of we familie hadden met een hoge sociale status. Zij vermoedde dat dit de aanleiding was waarom ik zo arrogant overkwam, in de zin van: zij voelde zich te goed om met anderen om te gaan.         

Zoals ik al zei: ik vond het prima om in mijn eentje te zijn. Toch had ik door dat ik me niet arrogant moest gedragen, want dat was niet goed noch handig. Toen ik vier á vijf jaar oud was, leerde ik al onbewust dat jezelf zijn en blijven niet altijd goed was. Ik denk dat ik toen nog te jong was om dit besef echt te vertalen in actie. Dus deed ik er niets mee en bleef nog steeds mezelf. Stil zijn. In mijn eigen wereld. Tot ik naar basisschool ging. Wat gebeurde er op basisschool? Lees verder hieronder ‘Masker 2’.

Masker 2: je doel behalen = anderen pleasen

In China was er in elke klas een klasleider, leider van alle leerlingen. Het was een prestige om deze positie te mogen vervullen. Hoe werd deze positie bepaald? Via een VERKIEZING. Ja, je leest het goed. Je kon je opgeven als je geïnteresseerd was. Op de dag van de verkiezing werd je naam op het bord geschreven. Alle leerlingen in de klas mochten stemmen. Ze schreven de naam op een papier en gooiden het in een kanton doos. Een transparant proces voor de buitenstander. 

Ja, voor de buitenstander, want net vóór deze verkiezing waarschuwde de mentor mijn moeder: “Geef wat snoepjes aan Sofie, zodat zij ze kan delen met andere kinderen. Dit helpt als zij klasleider wil worden.” Later hoorde ik mijn moeder dit zeggen. De klasleider werd niet gekozen omdat hij of zij een geweldig kind of een goede leerling was, maar omdat hij of zij de klasgenoten omkocht met snoepjes. Je moest je klasgenoten pleasen om je positie te bemachtigen. Wie je echt bent, tja, het maakt geen moer uit. Het zaadje van deze gedachte werd al zevenentwintig jaar geleden in mij gepland. Jezelf zijn is niet handig, de persoon worden die anderen aardig vinden werkt echter supergoed voor je. Voilà, deze masker nam ik mee.

Masker 3: de waarheid vertellen = gestraft worden

Stiekem wist ik dat het af en toe niet eerlijk was op school. Als een hypergevoelig meisje zag en voelde ik alles. Omdat de lerares goede connecties had met de ouders van een populaire jongen, mocht hij na het tentamen verkeerde antwoorden corrigeren, zodat hij toch mooie cijfers kreeg. Ik vond dat het niet kon en liet dus mijn stem horen. Toen moest ik naar het kantoor van de lerares voor een praatje. Ik werd streng gewaarschuwd dat ik hierover niet mocht praten, anders zou zij mijn ouders op het matje roepen.

Ik vocht tegen de oneerlijkheid en voelde me gestraft. Sindsdien was ik voorzichtig met het uiten van wat ik zag en voelde. Er ontstond een filter. Mijn ouders zeggen af en toe: “Ga vooral je eigen dingen doen en bemoei je niet met de ander.” Met de allerbeste intentie. Ze willen niet dat ik afgerekend wordt voor wat ik zeg en mij beschermen. Ook al gaat het ten koste van een stukje ik. Want tja, iedereen doet zo. Niet de waarheid vertellen als het lelijk is. Wat er wel wordt gedeeld is alleen maar goed nieuws. Als meisje op de basisschool was het machteloos om tegen al deze macht te vechten. Er was maar een weg: compromis sluiten. Weer een masker op: praat vooral niet over dingen die niet leuk zijn.

Masker 4: voor de ander opkomen = geïsoleerd worden

Deze masker kreeg ik toen ik aan de universiteit zat in Beijing. Wat er precies is gebeurd weet ik niet meer. Wat ik wel weet is dat onze klasleider (ja, ook aan de universiteit heb je een klasleider) iets deed wat helemaal niet eerlijk was voor een paar klasgenoten. Ik kon dat niet uitstaan en ging er volop tegenin. Ik liep naar de klasleider om hem aan te spreken op zijn gedrag. Uiteindelijk wist hij het zo te regelen dat ik geïsoleerd werd door de hele klas.

“Sofie is gevaarlijk. Sofie is gek en zegt dingen die niet waar zijn. Sofie wordt makkelijk boos en is niet stabiel.” Deze woorden deden pijn. Niemand durfde de waarheid te vertellen of hem te confronteren. Ik wel en werd voor de zoveelste keer gestraft door mijn ‘heldingedrag’. Lesson learned. Ik paste me aan, deed mijn mond dicht en bemoeide me niet meer met de ander. Vermoordde dat assertieve en gevoelige meisje in mij. Ik zei tegen mezelf: “Doe normaal. Alleen jij bemoeit je met dit soort dingen. Laat maar.” Het vuur in mij doofde.

Ik zet mijn maskers af als organisatiecoach

Ik verzamelde zoveel maskers in de afgelopen vierendertig jaar en nam ze mee naar het hier en nu. Er waren zoveel momenten wanneer ik ze af wilden zetten, maar durfde niet. Ik dacht dat ik de enige was die zoveel maskers met me droeg, totdat ik een sprong maakte in het bedrijfsleven. Daar zag ik dat er zoveel anderen, net als ik, maskers droegen zodra ze op het werk aankwamen. Sommigen wisten en weten nog steeds niet dat ze maskers dragen.

Dit raakt mij. Als je zo veel maskers draagt, hoe kun je zijn wie je bent, wie je echt bent. Als werkgelukexpert kreeg ik vaak de vraag: wanneer ben jij het meest gelukkig? Mijn antwoord is: als ik mezelf kan zijn en in verbinding sta met mezelf. Pas dan kan ik de verbinding maken met de ander. Mezelf zijn is de bron van mijn ultieme, authentieke geluk.

Dankzij begeleidingen van mijn coach en mentor heb ik besloten om al die maskers af te zetten. Om mezelf te omarmen. Mijn gevoeligheid, mijn lef, mijn scherpe waarneming, mijn intuïtie en mijn schaduwkanten. Alles. Zodat ik kan zeggen wat ik wil zeggen, kan doen wat ik nodig vind en kan zijn wie ik ben. Dit betekent dat ik in mijn werk niet alleen leuke dingen ga organiseren, maar ook dingen benoem die in eerste instantie niet leuk zijn om te horen. To the point. Bloedeerlijk. Het goud in deze minder leuke dingen is dat je ruimte hebt om te verbeteren.

De deur van de werkgelukexpert die alleen leuke initiatieven neemt is dicht. De andere deur is open: organisatiecoach voor engagement en werkgeluk. Deze nieuwe uitdaging vraagt zuivere intenties en onafhankelijkheid. Die heb ik van jongs af al. Ik herpak ze en integreer ze in mezelf.

Wat voor maskers draag jij?

Build Your Happiness

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Download de gratis videoserie

De 9 geheimen die succesvolle HR professionals weten waardoor de voorkomen dat medewerkers niet betrokken zijn bij initiatieven voor werkgeluk

WP Feedback

Dive straight into the feedback!
Login below and you can start commenting using your own user instantly