Hoe ik mijn eigen geluk heb gevonden, deel 1

Ik ben Sofie, kom oorspronkelijk uit China, woon elf jaar in Nederland. Elf jaar geleden, op 28 augustus 2007, ging ik met een grote, rode koffer, een roze laptoptas en een gele rugzak naar Leiden. Op het vliegveld in Beijing gingen mijn ouders en ik afscheid nemen van elkaar. Hun beschermend opgevoede, enige meisje ging weg. Het was heftig. Ik ging naar hen zwaaien, draaide me om en liep naar de douane. Ik heb niet meer teruggekeken, niet omdat ik het niet wilde, maar omdat ik niet durfde. Ik was bang dat mijn benen niet verder wilden lopen en dat ze terug gingen rennen naar de warme armen van de liefste mensen die mijn leven.

Ik was verdrietig, en ik geloof dat mijn ouders nog verdrietiger waren. Ik hoorde later van mijn vader dat mijn moeder bijna de hele nacht zat te huilen in de trein terug naar mijn geboortestad. Toch heeft dit aanhankelijke meisje voor het grote avontuur gekozen. Ook al was het eng, en het zou ook niet makkelijk zijn, maar zij wist vanbinnen dat zij dit moest doen en dat zij in dat verre land haar geluk kon vinden. Nee, ik wist niet hoe het geluk eruit zou zien, maar ik voelde iets en wist ook als ik dit niet deed, dat ik later spijt zou krijgen.

Elf jaar later, op een zonnige zondagmiddag. Ik zit in ons huis in Uitgeest en denk terug aan al die elf jaar. Ik kan me nog zo goed herinneren hoe ik in het vliegtuig instapte, hoe ik op Schiphol op zoek was naar de hulpbalie, hoe ik huilend in het hotel mijn ouders belde en ze vertelde dat ik ze miste, hoe ik de dag daarna mijn weg kwijt was tussen Leiden en Oegstgeest… Het is inderdaad niet altijd makkelijk geweest, en het leuke is dat ik mijn geluk hier, in dit lage land, heb gevonden. Maar hoe? Er zijn natuurlijk veel factoren geweest, en voor mij is een van de vele het belangrijkst: bewegen volgens mijn gevoel.

Misschien klinkt het ironisch als ik dit zeg (vooral voor de mensen die me goed kennen): luister goed naar je gevoel en ga bewegen! Ik zit vaak in mijn hoofd en leef bijna altijd in de toekomst: wat ik morgen wil doen, wat ik deze week wil bereiken, hoe ik dit jaar ga plannen… Zo vaak heb ik een norm hoofd en een mini lijf dat ik er ontzettend moe van word. Echter, als ik terugdenk aan de grote momenten, de momenten die een keerpunt zijn geweest voor mijn geluk in het hier en nu, dan heeft het gevoel een zeer grote rol heeft gespeeld. Ik voel iets, daarna probeert mijn hoofd weer wat te zeggen. Het duurt meestal even, maar dat is niet erg. Uiteindelijk luister ik naar mijn gevoel en maak ik bewegingen. Een voorbeeld.

Het is nu 2018, acht jaar geleden, in 2010, rondde ik mijn masterstudie af. Na een fantastische reis samen met mijn moeder gingen we terug naar China. Ik heb alles ingepakt, het huurcontract opgezegd en dingen verkocht die ik niet naar China kon/wilde meenemen. Met een grote glimlach stapte ik het vliegtuig in en droomde ik van het leven daar: de bekende omgeving, bekende mensen, mijn lieve ouders, vrienden en vriendinnen, lekker eten etc.. Ik wist al dat het lastig zou zijn om daar een baan te vinden die te maken heeft met Nederlands/Nederlandse literatuur, maar voor mij was het al leuk genoeg als ik met teksten/schrijven kon werken.

In augustus vlogen we terug, en in oktober vond ik een baan. Ik mocht als journalist beginnen voor een overheidskrant in Beijing. Wat leuk dacht ik! Ik kan bezig zijn met het schrijven, en ik kan naar buiten om mensen te interviewen, ja, ik verdien misschien niet het mooiste bedrag, maar ik heb wel een hoge sociale status dankzij deze baan. Toen ik eenmaal voor de deur van het bedrijf stond en naar binnen liep, gebeurde er iets in mijn lichaam. Het donkergrijze pand stond naast een snelweg, binnen waren er allemaal kleine kamertjes die net zo donker waren als de grijze kleur, en ik werd door de leidinggevende verteld dat ik af en toe na mijn werk moest gaan ‘socialize’, omdat het goed zou zijn voor de organisatie. En, je mag geen nee zeggen!

Na de eerste werkdag ging ik naar huis. Als iemand toen mij had gevraagd wat ik van mijn eerste werkdag vond, had ik waarschijnlijk ‘ik haat het’ gezegd. Ik voelde vuur in mijn borsten en het vuur zei: wat doe je hier? Zou je blij worden van deze sfeer? Van het socialize? Je kan veel beter dan dit. Dat is een mix van boosheid, teleurstelling en frustratie. Ik wist dat ik er niet gelukkig van zou worden, maar van wat dan wel? Wat zou ik beter kunnen doen? Weg? En dan? Toen dacht ik aan de vrijheid in Nederland, ja, dit is wat ik mis, dus ga ik er weer op zoek naar! Zo gezegd, zo gedaan! Het afscheid is nog steeds moeilijk, maar na al die jaren weten we allemaal: je kan afscheid nemen van de persoon, maar de liefde is er altijd. Ik weet waar ik gelukkig van zal worden, mijn ouders weten het ook, en ik weet dat ze me gaan missen, maar ze vinden het ook geweldig om te zien dat ik gelukkig ben. Dit maakt onze band zo sterk (het is weer een ander verhaal, misschien voor een volgende keer).

Ik heb naar mijn gevoel geluisterd, ook al is het niet makkelijk. Niemand heeft gezegd dat het makkelijk zal zijn. Aan de andere kant, als ik er niets aan had gedaan, niet had bewogen, dan zat ik nu misschien nog steeds in dat donkergrijze gebouw. Ik zou nooit achter komen hoe mijn leven er dan uit zou zien, en het geeft niets, wat wel belangrijk is dat ik nu mijn geluk heb gevonden. Door te vallen en weer op te staan, door mezelf steeds beter te leren kennen, door keuzes te maken die dichtbij mijn hart staan, door te bewegen vanuit mijn gevoel!

Als het me gelukt is om die grote beslissingen te maken op basis van mijn gevoel, waarom kan het niet bij de kleinere dingen? Ik weet dat het kan, maar moet het wel doen! 🙂

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Download de gratis videoserie

De 9 geheimen die succesvolle HR professionals weten waardoor de voorkomen dat medewerkers niet betrokken zijn bij initiatieven voor werkgeluk

WP Feedback

Dive straight into the feedback!
Login below and you can start commenting using your own user instantly