Hallo verleiding, doei doei verleiding

Ik zat net in de auto te huilen, omdat ik iets had gedaan wat ik superspannend vond. Blijkbaar was de spanning al zo hoog dat de emotie eruit moest. Wat heb ik gedaan? Ik heb een keuze gemaakt vanuit mijn gevoel in plaats van mijn hoofd. Een bewuste keuze!! Mijn hoofd riep keihard: doe het, het is goed voor je. Toen ik 5 seconden had gewacht, begon mijn buik rustig te zeggen: nee, dit is niet wat je echt leuk vindt en levert ook geen bijdrage aan je doel en passie. Doe het niet! Deze keer heb ik mijn buik laten spreken, in plaats van snel de beslissing nemen vanuit mijn hoofd. Ik durf wel te zeggen dat het niet het makkelijkst is. De gedachte in mijn hoofd was zo sterk dat ik echt, echt bewust de keuze moest maken!

Sinds ik voor mezelf werk, ben ik verschillende verleidingen tegengekomen. Elke keer als ik een besluit heb genomen om mijn passie te volgen, gebeurt er daarna altijd iets. Deze keer ook, een verleiding. Een enorme verleiding.

Gisterochtend werd ik gebeld door een groot Chinees innovatiebedrijf en werd benaderd voor de rol HR-manager bij hun Nederlandse locatie. De perfecte kandidaat moet zowel Chinees als Nederlands kunnen spreken en beide op een hoog niveau, en hij/zij zal het liefst ook wat HR-ervaring moeten hebben. Ik ben bijna geknipt voor deze rol. Ik hoorde ook dat de kandidaat af en toe naar China kon reizen, omdat de HQ in China zit. Er is genoeg kans voor persoonlijke ontwikkeling en veel aandacht aan medewerkers. Hoe mooier kan het nog zijn! Pratend begon ik al te visualiseren hoe ik daar aan de slag ging en wat een leuke en succesvolle HR-carrière ik daar zou kunnen hebben. Ik heb tegen de dame aan de telefoon gezegd dat ik erover zal nadenken en vroeg of zij het functieprofiel naar mij wilde sturen.

Toen ik de telefoon ophing, was ik nog steeds in het roze wolkje. In mijn hoofd waren er alleen maar woorden zoals carrière, succes, China, HR. Onderweg naar huis zette ik muziek aan en zong ik vrolijk mee, totdat ik thuis was. Toen begon ik te denken: ze willen een vaste medewerker, maar ik werk voor mezelf. Dat is misschien niet heel handig. Ik heb voor deze werkmanier gekozen omdat ik de vrijheid die erbij hoort heel belangrijk vind en dat ik nergens vast wil zitten. Als ik nu ja zeg, dat is het wel tegen mijn principe. Dus heb ik een berichtje gestuurd en mijn situatie als ondernemer uitgelegd. Ik was wel benieuwd of ze openstonden voor freelancers. Daarnaast heb ik een paar vragen gesteld over het bedrijf zelf.

Vanochtend om 5 uur kreeg ik een LinkedIn message van haar of we vandaag nog even konden bellen. Om 9 uur heeft zij me gebeld. Zij heeft laten weten dat ze niet openstaan voor freelancers, maar hoopt nog steeds dat ik deze positie wil overwegen. Ja, dat snap ik ook. Het profiel is zo specifiek dat je maar moeilijk geschikte kandidaten kan vinden. We hebben een half uur gepraat. Deze keer toen ik de telefoon ophing, hoorde ik twee stemmen. Eentje in mijn hoofd en eentje in mijn buik. Die vanuit mijn buik kwam ietsje later aan. Wat zou ik doen?

Ik probeer te achterhalen wat mijn buik wil zeggen en hoorde dat zij zei dat ik niet moest vergeten waarom ik mijn werkgevers had verlaten en waarom ik met mijn eigen bedrijf was begonnen. En hoe leuk ik de training en coaching vind. Hoe enthousiast ik werd na een workshop. Hoe betekenisvol is om te zien dat ik mensen kan inspireren met mijn werk… Op dat moment is de stem in mijn hoofd verdwenen, omdat de stem van de buik mijn hoofd ook heeft bereikt. Op dat moment zijn mijn buik (gevoel) en mijn hoofd (gedachte, ratio) in balans.

In de middag pakte ik de telefoon en stuurde een berichtje naar die dame: ik heb erover nagedacht en wil niet in dienst komen. Als ik jullie in de toekomst ergens kan helpen, laat mij maar weten. Leuk om met jou kennis te maken! Toen het bericht eenmaal de deur uitging, voelde het opgelucht. Daarna startte ik de moter, ging ik naar huis rijden.

Onderweg stond ik stil bij het moment dat ik deze keuze maakte. Het voelde zo niet normaal. Keuzes maken vanuit je gevoel! Het is zo nieuw en onbekend voor mij. Het voelt zelfs een beetje eng. Het is niet wat ik gewend ben. Toen begonnen de tranen te rollen in mijn gezicht. Ik heb mijn gevoel zo lang onderdrukt dat het nu uit moest. Ik zei tegen mezelf: het is f*cking moeilijk voor een persoon als ik vanuit het gevoel te leven, maar ik heb het wel gedaan. Ik ben trots op jou, zei ik. Het deed me ook denken aan veel andere moeilijke momenten in de afgelopen 11 jaar, maar ja, uiteindelijk is alles weer goed gekomen! Het gaat ook gelden voor deze keer, zeg ik tegen mezelf, het komt goed!

Toen ik voor de deur stond en de autodeur open deed, zei ik: hallo verleidingen, doei doei verleidingen. Ik geloof dat ik later hier en daar veel verleidingen zal meemaken, maar vanaf vandaag ga ik heel sterk in mijn schoenen staan en naar mijn buik luisteren: wat wil ik eigenlijk?!! Het zal ongetwijfeld niet makkelijk zijn, maar het hoort eenmaal bij het leven.

Alles wat me overkomt, is bedoeld om me dichter bij mezelf te brengen!

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Download de gratis videoserie

De 9 geheimen die succesvolle HR professionals weten waardoor de voorkomen dat medewerkers niet betrokken zijn bij initiatieven voor werkgeluk

WP Feedback

Dive straight into the feedback!
Login below and you can start commenting using your own user instantly