De eenzaamheid die hoort bij het hebben van een missie

‘Ik was een typische jobhopper, en een avonturier.’ zei ik tegen Marco toen ik voor een businesscoachingstraject een werkboek aan het invullen was.

De vraag was: wat heb je in de afgelopen jaren voor elkaar gekregen? Reflectie doe ik regelmatig, maar naast de periode toen ik mijn autobiografie aan het schrijven was voor mijn coachopleiding, stond ik bijna nooit stil bij wat ik afgelopen jaren had bereikt. Terwijl als ik naar de lijst kijk, ziet het er best indrukwekkend uit.

Wat ik ook heb gezien is dat ik heel vaak van baan heb gewisseld. Van de academische wereld naar het onderwijs, van het onderwijs naar het bedrijfsleven, van een vaste baan naar de detachering, van de detachering naar zzp, van zzp naar onderneming. Ik heb van alles en nog wat gedaan, totdat ik met mijn eigen onderneming begon, had ik me nergens echt thuis gevoeld. Bij sommige plekken had ik heel kort het thuisgevoel, daarna gebeurde iets, bijvoorbeeld een reorganisatie, of de fase van ‘alles is nieuw’ was voorbij, dan was ik dat thuisgevoel weer kwijt.

Ik voelde me een soort vreemd eendje, en had altijd een eigen mening: hoe je omgaat met je collega’s, hoe je als manager omgaat met je medewerkers, dat alleen geld verdienen niet genoeg is, dat de behoefte aan waardering en voldoening normaal is. Sommige mensen begrepen me niet en zeiden dat ik gewoon blij moest zijn dat ik werk had; sommige mensen begrepen wel, maar zelf durfden ze geen geluid te maken.

In ieder geval voelde ik me niet echt begrepen door veel mensen en dacht af en toe ook: moet ik me maar niet aanstellen? Wees gewoon blij met wat ik nu al heb. Ik voelde me hier best eenzaam in en dacht dat ik vast de enige was die hiermee worstelde. ‘Doe maar niet zo moeilijk’ was de zin die heel vaak in mijn hoofd verscheen.

Deze gedachte werkte af en toe wel, maar ik merkte toch dat er wrijvingen waren. Ik voelde ze. In die tijd werd ik opeens veel minder vrolijk, terwijl ik normaal een vrolijke persoon ben en heel snel blij kan zijn van kleine dingen. Ik lachte wel, maar niet oprecht. De meeste tijd deed ik het om vragen van de ander te vermijden. Ik had geen zin om mijn verhaal en gevoelens te delen met ze, tja, ze konden mij tocht niet begrijpen. Het had geen zin.

Ik hield de wrijvingen dus bij mezelf. Tijdens FaceTime ging ik mijn ervaring delen met mijn ouders. Hun wijsheid vertelde me dat de samenleving eenmaal zo in elkaar zat en dat ik niets zou kunnen veranderen, wat betekende dat ik de situatie gewoon moest accepteren, maar betekende het ook dat ik een masker zou dragen, dat ik mee moest doen aan de politieke spelletjes in het bedrijfsleven, dat ik mezelf niet kon zijn? Elke keer als ik mijn ouders vertelde dat ik een andere baan wilde, was hun eerste reactie bijna altijd: ‘Ga even goed nadenken. Een vaste baan geeft toch houvast. Je woont zo ver weg van ons, en we kunnen niet voor jou zorgen als er iets gebeurt.’

Wat ze zeiden begreep ik allemaal, hun goede intentie begreep ik ook. Veel mensen nemen ontslag als ze al een volgende stap hebben. Het lukt me niet om zo lang vol te houden. Net als ik altijd zeg: als ik klaar ben, dan ben ik echt klaar. Dan is 1 seconde al snel te lang. Je kan me heel rationeel overtuigen: ‘Het is maar een maand, even volhouden.’ Nee, dat kan en wil ik niet. Als de wil er niet meer is, dan is de weg ook weg.

In ieder geval heb ik het gevoel dat veel mensen mij niet echt begrijpen. Hun argumenten om mijn ‘impulsiviteit’ tegen te houden zijn o.a.:

‘Je hebt zo’n mooie baan. Je bent gek als je de baan gaat opzeggen. Weet je zeker dat de volgende baan beter is dan deze?’

‘Je moet geduld hebben. Dingen gaan niet binnen een of twee dagen veranderen.’

‘Is het niet beter als je eerst een nieuwe baan gaat zoeken?’

‘Overal zal hetzelfde zijn. In een ander bedrijf zal je dezelfde problemen tegenaan lopen.’

Ik wilde er maar niet naar luisteren, er niet in geloven en was ervan overtuigd: als je nooit gaat proberen, weet je ook niet of het beter of slechter zal worden.

Ik kan een vrij rationele persoon zijn, hoewel als ik telkens zo’n grote beslissing zal nemen, luister ik ook naar mijn gevoel. De pijn die ik voel is veel groter dan de angst voor het onwetende, voor allerlei onzekerheid. Als ik er niets aan doe, beland ik of in een burn-out of een bore-out. Het werkt bijna als een soort primitieve instinct, een soort zelfbescherming en -redding. De pijn die ik diep vanbinnen voelde was een gevaar, een enorme bedreiging. Zowel mijn gevoel als mijn ratio helpt me om van het gevaar weg te blijven. Het probleem was dat de buitenwereld deze pijn van mij niet kon voelen, dus werkte hun goed bedoelde advies ook niet voor mij.

Het jobhoppen ging gewoon door en ik vond het allemaal prima, totdat ik op een dag werd geconfronteerd door het feit dat ik me begon te vervelen in een DROOMOPDRACHT bij een groot en bekend bedrijf. Ik werd heel goed betaald, had een goede reputatie, mijn ego werd helemaal gevoed door de naamsbekendheid van mijn opdrachtgever. Door mijn uurtarief en het aantal uren die ik per week maakte kon ik van een luxe leven genieten. Uiteraard werkte ik ook heel hard om veel uitdagende dingen voor elkaar te krijgen, maar toch, ondanks het luxe, stabiele leven miste ik nog steeds iets. Maar wat was dat precies? Ik had een vaag vermoeden, maar wist het niet zeker.

De verveling was verwarrend en veroorzaakte chaos in mijn hoofd. Toen begon ik argumenten te gebruiken om mezelf te ‘troosten’ die anderen vaak tegen me zeiden en waar ik een hekel aan had. Ik werd een van hen, van de mensen die al tevreden waren met een stabiel leven. Niets mis mee als je daar blij van wordt, maar ik niet. Stabiliteit is niet onbelangrijk, maar het is niet hét ding waar ik gelukkig van word. Dit weet ik zeker.

Om antwoorden te vinden boekte ik een 1 op 1 sessie met een storytelling trainer. Ik wilde even terug naar mijn leven kijken en de rode draad vinden, zodat de chaos in mijn hoofd minder kon worden en dat ik wat overzicht kon krijgen wat er precies aan de hand was. Waarom ik me verveelde in mijn droomopdracht.

We hebben in 2 middagen gewerkt. Ja, als je terugkijkt naar je hele leven, dan duurt het even. En veel aandacht hebben we besteed aan de zoektocht naar mijn missie en mijn waarden: wat wil ik nou eigenlijk doen en wat ik echt belangrijk vind.

Tijdens dit proces werden de antwoorden steeds helderder. Ik had door dat de antwoorden allang in mij zaten, alleen om ze naar boven te graven had ik lef, wat begeleiding (een andere blik) en afstand nodig. Om de confrontaties aan te gaan en om mezelf in de spiegel te durven kijken. Dan zag ik opeens veel mooie dingen, maar ook dingen die ik niet zo mooi en zelfs lelijk vond, zoals mijn grote liefde voor geld, terwijl iedereen zegt dat geld je niet gelukkig maakt. Dit is een ander verhaal en ga ik volgend keer meer vertellen.

Ik durfde eindelijk hardop te zeggen:

‘Ik vind lelijk dat mensen alleen aan eigen belang denken en dat willen beschermen ten koste van alles.’

‘Ik haat (een groot woord voor mij) politieke spelletjes en wil niet meedoen.’

‘Ik wil niet omgaan met neppe managers die niet oprecht zijn, wat die doet is tegenovergesteld is dan wat die zegt.’

‘Ik heb het gevoel dat ik alleen maar een window dressor ben in het hele werkgeluk gebeuren, maar ik durf niets te zeggen, omdat ik zelf ook belang heb in dit hele spelletje.’

‘Ik wil daar het liefst mee stoppen, maar ik ben bang om mijn collega’s in de steek te laten.’

Het voelde als een enorme opluchting dat ik deze dingen letterlijk hardop kon uitspreken. Ze bleven al een tijdje in me en de emoties die daarbij hoorden, zoals teleurstelling, woede en zelftwijfel stapelden zich op. Als ik even niet oplette, gingen deze opgestapelde emoties ontploffen.

Ik had opeens door waarom ik me verveelde in de zogenaamde droomopdracht, waarom ik van job naar job hopte, waarom ik altijd het gevoel had dat ik iets miste in mijn carrière, en waarom ik me niet begreep voelde, me alleen voelde in mijn eenzaamheid.

De hoofdreden is dat de situaties waarin ik heb gezeten botsen tegen mijn missie en mijn waarden. Het was een grote en avontuurlijke zoektocht om achter mijn missie te komen: mensen in beweging brengen, zodat ze dichterbij de echte zelf kunnen komen, dit betekent dus dichterbij hun missie, hun droombaan, droomleven. Dit voedt me en geeft me ultieme voldoening.

Dan is het ook niet meer moeilijk te begrijpen waarom ik me ‘verveel’ in mijn droomopdracht. Ik wilde graag mensen in beweging brengen, maar voor mijn gevoel kon dat bijna onmogelijk grondig gebeuren, omdat de leidinggevende de verbinding niet aanging. Ik kon keihard de kar trekken, maar was er ook sterk van overtuigd dat het niet echt ging werken, omdat de kern niet ging veranderen. Het voelde als een enorme frustratie en worsteling.

Ik wist aan de ene kant dat mijn werk niet echt grondige veranderingen zou brengen, aan de andere kant wilde ik ook niet opgeven en wilde doen wat ik kon bereiken op dat moment, maar het vroeg wel heel veel van mij. En ik ging keer op keer over mijn eigen grens heen. Als het lang duurt, dan krijg ik een probleem en bestaat de kans dat ik in een burn-out zal belanden. En het gaat ook ten koste van mijn relatie, omdat ik telkens alle shit naar huis meeneem. De vraag is: wil ik dat? Nee, natuurlijk niet.

Dit is alleen een voorbeeld van al die botsingen. Dit was ook hét moment dat ik doorhad: jobhoppen helpt niet. Mijn treur komt door mijn verwachtingen naar de buitenwereld die niet zo snel zal veranderen. Zo te zien moet ik zelf in beweging komen om te kijken hoe ik mijn missie kan realiseren op een manier die helemaal bij mij past, wanneer ik me thuis voel en wanneer ik niet keer op keer over mijn eigen grens heen hoef. Dit is het begin van het realiseren van mijn missie, het begin van het ontstaan van het thuisgevoel. Het vraagt veel lef, om los te komen, om het durven loslaten van het vertrouwde, om de eenzaamheid te kunnen verdragen…

Het is niet makkelijk, maar wel veel waard. Ik geniet heel erg van het thuiskomen gevoel en kan eindelijk tegen mezelf zeggen: welkom thuis!

Wil jij jouw missie ontdekken, zodat je dé ultieme vrijheid en vervulling kan ervaren? Boek een gratis gesprek met mij: https://buildyourhappiness.youcanbook.me/ .

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Download de gratis videoserie

De 9 geheimen die succesvolle HR professionals weten waardoor de voorkomen dat medewerkers niet betrokken zijn bij initiatieven voor werkgeluk

WP Feedback

Dive straight into the feedback!
Login below and you can start commenting using your own user instantly