Dat klote gevoel mag er gewoon zijn!

Ik ben Sofie, 32 jaar, woon in een knus dorp in Noord-Holland, heb een gelukkig gezin, een superlieve man en een superschattige poes. Ik run een eigen bedrijf waaronder ik werk als interim HR-specialist en trainer/coach van werkgeluk binnen organisaties. Ik volg twee opleidingen tegelijk en heb op dit momenten 2 interimopdrachten (een daarvan is bijna voorbij). Daarnaast houd ik van sporten en vind sociaal leven ook van belang.

Twintig jaar geleden, toen Sofie nog geen Sofie heette, was ik een ijverige en gedreven leerling. Ik haalde altijd mooie cijfers en was actief in allerlei activiteiten op school, waar bijna iedereen me kende als een goede, sociale en hardwerkende leerling. Voor dat kleine Sofietje was een 7 nooit goed genoeg en 8 was de ondergrens. Het liefst wilde zij een 9 of 10.

Kleine Sofie groeide op en is een volwassen vrouw geworden. Veel dingen zijn veranderd: zij woont in een ander land, heeft een eigen gezin, een eigen onderneming, een huis in een dorp (vroeger had zij alleen in de stad gewoond)… maar een ding is niet veranderd: dat gedreven, leergierige, perfectionistische en prestatiegerichte meisje. Dat meisje leeft nog steeds in de grote Sofie en stiekem vindt de grote Sofie dit ook fijn. Het voelt vertrouwd! Het is haar houvast zodat zij alles onder controle kan houden.

Tijdens een workshop Gelukkig Werken vroeg een deelnemer me: je bent overal mee bezig. Wanneer heb je eigenlijk tijd voor je man? Mensen hebben snel door dat ik een volle agenda heb. Dat is waar ook. Als er een afspraak/verzoek/opdracht binnenkomt, kijk ik niet eerst naar mijn agenda of het erin past. Nee, ik pas mijn agenda aan en zorg ervoor dat ik er tijd voor heb! Het gaat alleen maar door en door. Op een gegeven moment ben ik het overzicht in mijn agenda kwijtgeraakt. Vroeger regelde ik mijn agenda per maand en nu per week! Mijn hersenen geven signalen: het is te veel! Ik kan dit alles niet zo goed aan.

Op een dag kreeg ik het opeens benauwd en kon bijna niet meer ademen. Mijn hoofd zat zo vol. Als mijn lichaam kon praten, had zij gezegd: ik moet kotsen. Het is te veel!! De misselijkheid voelde ik in mijn nek en op mijn borst. Ik negeerde de signalen en ging mezelf overtuigen dat ik alle drukte aankon en dat het onzin was om ermee te stoppen.

Dat kan ik ook! Ik ben goed in structureren en plannen, en ik weet dondersgoed wanneer ik wat moet doen, zodat ik al die afspraken en deadline haal. Maar… dat benauwde gevoel is er nog steeds. Rationeel weet ik ook dat het niet gezond is om zo door te gaan. Op een dag wordt alles echt te veel en dan val ik om. De conclusie is: ik heb hulp nodig!

Ik lees boeken, doe mee aan trainingen en ga samen met mijn man naar de sportschool voor de ontspanning. Ik stond (letterlijk) in de cirkel van 8 en zag mezelf als een slachtoffer dat continu aan het ideale beeld dacht en zich verzette tegen de huidige situatie: ik heb het druk en ik erger me eraan! Ik liep naar de stap acceptatie van de realiteit en stond op dat A4’tje. Vanbinnen voelde ik woede en weerstand: verdorie, ik sta hier, maar ik kan mijn drukke agenda nog steeds niet accepteren. Ik ging zelfs vragen aan de mensen die om me heen stonden: wanneer weet ik dat ik de realiteit heb geaccepteerd. ‘Je voelt het.’ zeiden ze in koor. Shit! Ik voel het helemaal niet, en ik sta daar gespannen als een opstandige puber!

Hier zat ik een paar weken mee en wist niet zo goed waarom ik de realiteit niet kon accepteren. Ik wil het wel, maar hoe? Waarom lukte het me niet? Frustratie, woede, ergernis en een enorme energielek! Ik was moe, continu moe; ik sliep licht of niet. Ik weet dat de situatie veranderd moet worden, dus heb een afspraak met de huisarts gemaakt. Ik ben van plan om haar te vragen hoe komt het dat ik me niet kan ontspannen en dat ik mijn agenda continu volprop.

De afspraak is op a.s. vrijdag, en het goede nieuws is dat ik het antwoord op de eerst vraag al heb gevonden.

Gisteren zat ik in de training van Onno en begon erover te praten toen de cirkel van 8 langskwam. Ik vertelde waar ik mee zat. Toen zei Onno: misschien ligt er nog een laagje onder je drukke agenda, en het klote gevoel dat je het druk hebt. BAM!! Dit is het!! De drukte kan ik aan. Wat ik niet kon permitteren is dat het feit dat ik het klote gevoel kreeg van de drukte. Ik ben bezig met het thema werkgeluk, en hoe kan het zijn dat ik me kloot voel in plaats van gelukkig? Dat kan gewoon niet en het mag ook niet van mij. Ik probeerde dit gevoel en bijbehorende emoties weg te duwen en te onderdrukken. Het gevolg is dat het gevoel door mijn verzet alleen maar sterker is geworden. Het gekke is dat ik zo diep zat dat ik bijna ‘vergeet’ te voelen. Ik gebruikte alleen mijn hoofd en zag ook alleen mijn agenda.

Dat klote gevoel zal net als de gedrevenheid, leergierigheid, perfectionisme en prestatiegerichtheid in mij mogen bestaan, omdat het een deel van mij is. Toen ik me dit eenmaal realiseerde, voelde ik dat blokje in mijn hoofd ging bewegen. Mijn hele lichaam ging stromen. Dat relaxte gevoel was voelbaar. Ik zat opeens ander op de stoel, keek anders en had een andere gezichtsuitdrukking. Ik voelde me licht en opgelucht en ervaarde voor het eerste het fijne van het hier en nu, van de acceptatie en van het afscheid van dat slachtoffer.

Ik ben nog steeds de Sofie die gedreven, hardwerkend, leergierig en resultaatgericht is, met de acceptatie van dat klote gevoel. Zo ben ik completer en dichterbij het ware zelf. En ook GELUKKIGER! 

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Download de gratis videoserie

De 9 geheimen die succesvolle HR professionals weten waardoor de voorkomen dat medewerkers niet betrokken zijn bij initiatieven voor werkgeluk

WP Feedback

Dive straight into the feedback!
Login below and you can start commenting using your own user instantly