Dag moppie, we zullen altijd van jou houden!

Vanmiddag, op zaterdag 2 februari 2019, rondom 15 uur stond ik voor 150 mensen op het collegepodium van Europees Instituut De Baak. Een hele zaal vol met coaches-in-opleiding en een hoogleraar die het college geeft. Ik stond daar als coachee om mijn verhaal te vertellen en om mijn coachvraag in te brengen. Toen de leraar vroeg wie als coachee naar voren wilde komen, had ik geen enkel seconde getwijfeld. Ik voelde de behoefte van mijn buik naar mijn hart stijgen. Mijn hart zei: dit hoort ook bij het rouwproces. Dus stak ik mijn hand op en liep naar voren.

‘Mijn naam is Sofie Sun. Ik heb onlangs iets meegemaakt wat ik heel moeilijk kan loslaten. Onze poes is overleden, op een verschrikkelijke manier. Op de tweede kerstdag heb ik haar naar buiten gelaten en daarna is zij niet meer teruggekomen. We gingen overal in het dorp zoeken. Vrienden kwamen helpen. Op het eerste moment hebben we allerlei meldingen gemaakt op verschillende websites. 100 posters gehangen. Maar… we hebben haar niet gevonden en zij is ook niet teruggekomen. We bleven hopen dat zij opeens voor de deur stond en zeurde dat zij wilde eten. Tot de ochtend van 30 december! Toen werd mijn man gebeld door een buurman. Buurman vertelde dat hij een poes in het water zag liggen, maar wist niet zeker of het onze poes was. Ik wist niet wat ik hoorde en durfde niet naar de sloot te gaan, mijn man rende ernaartoe. Maar toen hij haar zag, kon hij haar niet meer herkennen. Hij heeft haar huilend naar huis gebracht, dierenambulance gebeld, chip laten lezen. Ja, dat is haar! Onze poes is overleden.’

‘We zien haar als ons kindje en ik kan niet accepteren dat zij er niet meer is. Aan de andere kant voel ik me ook schuldig dat ik haar naar buiten heb gelaten. Ik kan haar niet loslaten…’

Het was muisstil in de zaal. Ik voelde emoties van binnen, vond tegelijkertijd ook fijn dat ik dit kwijt kon. Ik heb hier al een tijdje iets over willen schrijven. Elke keer als ik eraan dacht, wist ik snel dat ik er niet klaar voor was. Vanmiddag zat ik in de auto en reed ik naar huis, toen ontstond er een warme stroming in mijn buik en het stroomde naar mijn hele lichaam. Op dat moment wist ik: ja, ik ben er klaar voor. Het schrijven hoort ook bij het proces waarin ik een plek kan geven aan haar. In mijn hart. Echt loslaten zal nooit gebeuren. Een plek geven en aan haar terugdenken kan wel. Zo is zij altijd bij ons, letterlijk en figuurlijk. We hebben haar begraven in onze tuin. Af en toe praten we tegen haar en vragen of het goed met haar gaat, waar zij ook is.

Mijn gevoel van binnen is heel dubbel. Ik voel me schuldig dat ik haar naar buiten heb gelaten, maar ik weet ook dat ik heel goed voor haar heb gezorgd toen zij er was. Zij heeft elke dag van het leven genoten, ook al was het maar 2,5 jaar. Ik voel dat ik opeens volwassen ben geworden en dat ik het gevoel krijg dat het zo mooi is om voor de ander te zorgen. Dat de liefde echt onvoorwaardelijk kan zijn. In die donkere, koude dagen liepen we met posters op straat en zeiden we: alles voor Pizza! Ik kon niet eens eten als ik dacht dat zij ergens buiten hing en ons miste. Ik kon niet stoppen met huilen en het gat in mijn hart wilde ik niet voelen. Het doet pijn! Veel pijn! Zulke intense pijn heb ik nooit gevoeld. Voor het eerst voelde en hoorde ik de stilte binnen ons huis zo letterlijk. Je kan hem zelfs aanraken. Ik werd er bang voor en durfde niet meer in mijn eentje thuis te blijven. Er was een dikke laag mist om me heen en ik vroeg me af of ik op een dag weer vrolijk kon worden. Op dat moment heb ik mijn ouders echt begrepen hoe erg het voor hen was toen ik naar Nederland kwam. Ik hoorde mijn vader zeggen dat mijn moeder een week had gehuild en dat de leegte in huis vreselijk was. Door onze lieve poes ga ik anders naar de liefde van mijn ouders kijken en realiseer me hoeveel ze voor mij hebben gedaan en opgegeven.

Ik ben nog steeds verdrietig als ik aan haar denk, vaak denk ik ook aan leuke en mooie dingen die we samen hebben meegemaakt. We konden altijd om haar lachen. Zij was altijd zo relaxt in het leven alsof niets haar kon schelen. Altijd in het hier en nu. Door haar leer ik te vertragen: ik heb bijna alle trainingen en opleidingen waarvoor ik me heb aangemeld geannuleerd; normaal moet ik van mezelf 4 keer per week sporten, en nu doe ik het als ik er zin in heb; ik let beter op mezelf. Als mijn lichaam signaal geeft: je moet nu gaan stoppen met het werk, luister ik ernaar. Het lijkt erop dat ik met een nieuwe fase ben begonnen. Alles dankzij onze lieve Poes Pizza.

Zij ligt in onze tuin, met haar favoriete dekentje, speelgoedjes en natte voer. Ik hoop dat zij in de poezenhemel net als bij ons van elke dag kan genieten. Zij zal altijd in ons hart blijven. Als we op een dag kinderen krijgen, zullen ze ook horen wie Pizza is en wat een leuke poes zij is. Ik heb bewust voor de tegenwoordige tijd van werkwoorden gekozen, omdat zij in onze ogen nog steeds leeft in ons hart.

Dag moppie, we zullen altijd van jou houden! Rust zacht, waar je ook bent! XX

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Download de gratis videoserie

De 9 geheimen die succesvolle HR professionals weten waardoor de voorkomen dat medewerkers niet betrokken zijn bij initiatieven voor werkgeluk

WP Feedback

Dive straight into the feedback!
Login below and you can start commenting using your own user instantly