Ach, al die behoeftes…

Ik zat in de file. De boeren waren aan het staken. Ik reed naar mijn coach. Door de staking ontstond er een enorme file. Ik had een uur vertraging, maar belde mijn coach: vandaag moet ik met jou spreken! Ik zit ermee.

Na 2,5 uur rijden zat ik in haar coachkamer. In de ochtend heb ik mijn vragen al gesteld en de situatie geschetst. We konden meteen aan de slag. Mijn vraag was: hoeveel zorg mag ik van de ander, vooral in een relatie, vragen? Dankzij 12 jaar buitenlandse levenservaring ben ik vrij zelfstandig geworden, voornamelijk in het werk. Ik weet goed wat ik wil en heb ook een duidelijk beeld hoe ik het doel kan bereiken.

In het privéleven ben ik anders. Sommige mensen zeggen dat er 2 Sofies zijn. Ik ben het er niet mee eens. Het zijn verschillende facetten van Sofie, zakelijk en kinds. Ik ben vrij beschermd opgevoed. Ook al woon ik 10,000 km van mijn ouders vandaan, ik kan soms qua emotie nog steeds aanhankelijk zijn van hen. Hetzelfde geldt het ook voor een relatie.

Simpel gezegd, ik heb af en toe zorg en aandacht nodig. Als het megadruk is op het werk, als dingen niet hebben gelopen zoals ik had gehoopt, als ik heimwee heb, als ik het gevoel heb dat ik alles in mijn eentje moet doen (eenzaam)… dan heb ik iemand nodig, in dit geval dus mijn vriend/partner, om mij vast te houden en een stevige knuffel te geven. Hij hoeft zelfs niet eens wat te zeggen, alleen de fysieke aanwezigheid is al genoeg. Het vertelt me dat hij er voor mij is en dat ik niet alles alleen hoef te dragen. Dit is wat ik nodig heb. Ik ben me er bewust van, maar dat je je ergens bewust van bent, betekent nog niet dat je de behoefte gaat uiten en acties gaat ondernemen.

Waarom niet? Omdat het kwetsbaar kan zijn, omdat ik bang ben dat ik te veel tijd en ruimte inneemt in zijn leven, omdat ik geen last wil zijn van de ander, omdat ik heb begrepen dat we voor onszelf moeten zorgen aangezien iedereen een drukke agenda heeft, omdat ik zelfstandig wil blijven, omdat ik altijd zorg krijg van mijn ouders i.p.v. er zelf om vraag, omdat ik aannames maak voor de ander en voor de ander denk…

Ik was boos op mezelf en was mezelf keihard aan het oordelen: waarom kan ik niet gewoon zeggen wat ik nodig heb? Wat is er zo moeilijk aan? Wat stom dat ik het niet kan!

Eerder vroeg ik zelfs aan een collega: ik snap niet waarom ik zorg nodig heb. Hoe kijk jij hiernaar? Hij moest lachen toen hij dit hoorde en zei: ik weet het antwoord erop en het is heel simpel. Ik zei: wat dan? Hij zei: omdat je een mens bent.

Toen ik dit allemaal vertelde in de coachkamer, werd er gevraagd of ik ervaring had om zorg te vragen. Ik zei dat ik het in het werk al deed, maar in het privéleven nog steeds heel lastig vond.

‘Het is dus nieuw voor jou dat je in het privéleven zorg gaat vragen?’

‘Ja! Van kinds af aan heb ik het niet geleerd, en het is best spannend.’

‘Is het normaal dat je nieuwe dingen uitprobeert, terwijl dat je het spannend vindt?’

‘Ehhhh, ja?!’ Toen ik dit uitsprak, moest ik lachen. Het deed me aan anderhalf jaar geleden denken. Dat was in het klaslokaal. Ik vroeg: hoe kan ik in een coachgesprek mijn waarnemingen benoemen, in plaats van alles laten sudderen in mijn hoofd?

Mijn trainer: ‘Heb je het ooit geleerd?’

Ik: ‘Nee?!’

Mijn trainer: ‘Wil je het leren?’

Ik: ‘Ja!’

Mijn trainer: ‘Daar gaan we dit jaar mee aan de slag.’

Na 1,5 jaar kan ik het regelmatig toepassen in een coachgesprek. Dus ik heb het kunnen leren.

De zorg vragen situatie is precies hetzelfde. Het is nieuw en het is spannend om te doen, maar ik kan het leren. Het is helemaal niet raar dat ik het lastig vind en het hoort bij het leerproces. En het geldt eigenlijk voor alle leerprocessen. Alleen zijn we soms te streng voor onszelf en vinden dat we alles moeten kunnen. Als het ons niet lukt, zijn we gefrustreerd, teleurgesteld en worden we boos op onszelf. We zijn lief en aardig tegen iedereen, behalve voor onszelf.

‘Wat ga je vanavond doen?’ vroeg mijn coach.

‘Ik ga mijn behoefte uitspreken, op een bij mij gepaste manier.’ antwoordde ik.

’s Avonds zaten we op de bank. Ik begon over de coachsessie te vertellen. Op het moment dat ik over mijn behoefte ging vertellen, was het idd spannend, maar ik heb het wel gedaan. En dan?

‘Het is heel normaal dat je af en toe zorg nodig hebt. Je kan me altijd bellen. Als het niet te laat is, kun je me ook vragen om naar jou te komen of kun je naar mij rijden. Weet dat ik er altijd ben voor jou.’ Het zijn hartverwarmende woorden. Ik keek in zijn ogen en kreeg een dikke knuffel.

Zie je? Soms maken we dingen voor onszelf ingewikkelder dan het is. Kinderen zijn daarentegen heel anders, ze zeggen wat ze denken, wat ze zien, wat ze voelen, zonder filter, zonder voor de ander te denken.

Op dit moment zit ik in het vliegtuig naar Portugal. Daar ga ik een week yogaretraite doen. Onderweg naar Schiphol miste ik mijn vriend al, ook al zat hij gewoon naast mij. Afscheid is een thema voor mij. Het maakt niet uit of het groot of klein is. In plaats van om emoties weg te duwen liet ik zien dat ik het moeilijk vond dat ik er een week niet zou zijn. Ik liet mijn behoeft merken en sprak uit dat ik het fijn vond dat hij meeging naar Schiphol, net als een kind, zonder filter. 🙂

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Download de gratis videoserie

De 9 geheimen die succesvolle HR professionals weten waardoor de voorkomen dat medewerkers niet betrokken zijn bij initiatieven voor werkgeluk

WP Feedback

Dive straight into the feedback!
Login below and you can start commenting using your own user instantly