34 jaar geleden…

Time flies! 34 jaar geleden was kleine Sofietje geboren. Man, wat een avontuur! Ik herinner me niets van mijn babytijd, en alle verhalen heb ik van mijn moeder en van andere familieleden gehoord.

Toen ik net geboren werd, was ik zo gezond als een vis. Maar een paar dagen later stelde de arts vast dat ik een hersenbloeding had en dat ik naar de emergency werd gebracht. Mijn ouders werden op de hoogte gebracht dat ik hoogstwaarschijnlijk niet meer te redden was. Zelfs als ik dit zou overleven, werd ik gehandicapt. Ze moesten een keuze maken of ze me wilden redden.

Mijn vader heeft geen seconde getwijfeld en heeft meteen de handtekening op het document gezet. Hij zei tegen de arts: ‘Willen jullie je best doen om haar te redden? Het maakt niet uit hoe erg zij zou worden, zij blijft ons kind.’ Hij heeft ook veel bloed aan me gegeven, en de helft van het bloed in mijn lijf is van mijn vader, letterlijk en figuurlijk. Zo ben ik gered. Ik heb niet alleen de operatie overleefd, ik ben ook heel gezond geworden. De artsen vonden dit een wonder. Een wonder van onvoorwaardelijke liefde denk ik.

Omdat mijn ouders mij bijna hadden verloren, probeerden ze me extra te beschermen, tegen alle gevaren in het leven. Dit is waarschijnlijk 1 reden.

Een andere reden is dat ze voor mij een ander kind hadden, maar het kind was niet geboren en werd weggehaald. Het kind kwam voor hun huwelijk, en 35 jaar geleden was dit echter ‘not done’ in China. Ze konden en mochten het kind niet houden, en hadden gekozen om afscheid te nemen.

Ik weet niet hoe de operatie heeft plaatsgevonden gezien de toenmalige Chinese samenleving, maar ik weet wel dat ze bang zijn geweest dat ze geen kinderen meer zouden kunnen krijgen, juist wegens de operatie. Later hebben ze mij gekregen, en daarom koesteren ze mij extra. En dit leidt tot het feit dat ik heel erg beschermend opgevoed ben. Voor de universiteitsfase heb ik echt geen enkele moeilijke ervaring gehad. Alles werd voor mij goed geregeld en ik hoefde alleen te ontvangen. Ik genoot er eigenlijk ook van. Het was makkelijk en voelde veilig.

Als ik terugdenk aan mijn jeugd, is mijn vader meer aanwezig dan mijn moeder. Mijn moeder was in mijn ogen best streng, en van mijn vader mocht ik bijna alles.

Elke zondag nam mijn vader me mee naar het People Park in het centrum van Nantong (mijn geboortestad). Ik kreeg snoepjes (kauwgom in de vorm van een watermeloen en chocolade met de verpakking van een voetbal) en ving kikkertjes. Met behulp van mijn vader stopte ik kikkertjes in een frisdrankverpakking en nam ze mee naar huis.

Mijn moeder zorgde voor het eten. Als we thuis waren, liet ik haar de kikkertjes zien. Daar was ik supertrots op. Dit gebeurde wekelijks. Mijn ouders vinden het belangrijk dat ze er zijn voor mij en zorgen er altijd voor dat er minstens één persoon bij me is. Als ze beide geen tijd hadden, vroegen ze een tante of oom. Ik voelde dus als kind letterlijk en figuurlijk veel liefde om me heen. Onvoorwaardelijke liefde. Ik kreeg het, niet omdat ik me gedroeg of ik goed presteerde, gewoon omdat ik was wie ik was, hun dochter.

Er was een nacht die ik nog steeds heel goed wist. Toen was mijn moeder op een zakelijke reis. Mijn vader en ik waren met z’n tweeën thuis. Ik was en ben nog steeds bang voor het donker. ’s Nachts mocht mijn vader niet slapen van mij, zodat hij de Wolf (van Roodkapje) weg kon jagen. Ik was bang dat de Wolf ons kwam bezoeken en me zou opeten. Ik wist niet zeker of mijn vader de hele nacht wakker was gebleven, maar papa was er voor mij en hij zou de Wolf wegjagen. Ik was veilig.

Daarnaast was er nog een middag. Toen ik klein was, was ik best stout. Ik kon fietsen toen ik vrij jong was. Ik had een kleine fiets, en als ik tijd had, sprong ik erop en fietste  door de hele straat met een super hoog tempo. Omdat ik niet altijd heel voorzichtig deed, viel ik af en toe van de fiets.

Er was die ene keer wanneer ik keihard was gevallen waardoor ik niet meer rechtop kon staan. Ik lag op de grond en de fiets lag naast mij. Ik begon keihard te huilen en hoopte dat iemand me naar huis kon brengen. Ik wachtte en wachtte, en op een gegeven moment zag ik iemand naar mij rennen. Hij pakte mij en de fiets op van de grond, en nam me naar huis.

Het was mijn vader. De plek waar ik gevallen was, was ongeveer 200 meter van ons huis. Ondanks de afstand had mijn vader mijn gehuil toch herkend. Hij vloog als superman naar mij en ik werd gered door hem, voor de zoveelste keer. Hij was een held in mijn ogen.

Toen ik een kind was, was ik introvert. Ik praatte niet veel, ook als ik in een groep was. Toen ik op de kleuterschool zat, was er een meisje dat me probeerde te pesten, en me de hele tijd zat te knijpen totdat mijn armen vol met wondjes zaten. Ik had niet gehuild en wist niet zo goed wat ik moest doen. Mijn ouders kwamen hier achter en waren heel erg boos, vooral mijn vader. Hij wilde zelfs dat meisje slaan, omdat zij me pijn had gedaan. Mijn moeder hield hem tegen. Daarna hadden ze een gesprek gehad met de juf en met de ouders van dat meisje. Sindsdien durfde het meisje me niet meer aan te raken. Mijn held en heldin hebben me weer gered.

Door kleine en grote acties van mijn ouders heb ik als kind veel veiligheid gevoeld. Soms denk ik ook dat er waarschijnlijk sprake is van over bescherming, dat ik nu minder goed tegen bepaalde dingen kan, zoals dingen die niet zo lopen als ik het wil, zoals de eenzaamheid. Ondanks zo veel bescherming mag ik wel zijn wie ik ben en ik heb veel vrijheid gehad. Deze vrijheid heb ik meegenomen naar hier en nu en ben zo dankbaar dat ik nu de tijd en ruimte heb om te ontdekken wat ik deze wereld kom brengen.

Proost, op onvoorwaardelijke liefde!

Happy birthday to me 🙂 

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Download de gratis videoserie

De 9 geheimen die succesvolle HR professionals weten waardoor de voorkomen dat medewerkers niet betrokken zijn bij initiatieven voor werkgeluk

WP Feedback

Dive straight into the feedback!
Login below and you can start commenting using your own user instantly